Psalm
Met het eerste koper in de tuin
vallen vier okkernoten als houten muzieknoten
met droog gedokker op tafel. Domisolsi.
In de rododendrons spannen spinnewebben
hun verwachtingspatroon. Zo bijna. Zo nabij.
Zoals het nog nazomert diep in oktober.
Ik heb. Ik heb zin. Ik heb zin in
zinderen, zo lang als een zinken dak in de zon.
Zo nu. Zo wanneer.
Ik ben al bezig met herinneren, maar
het is nog zo vandaag, zo graag.
Hier en daar wordt paars uitgevonden
en vazen om het in te doen.
Een takje. Enkelvoud. Zo weinig. Zo veel.
Zoals de reus die een postzegelgroot
fotootje bewaart van zijn reuzin.
Zo groot en klein is alles.
Zo alles.
Herman de Coninck
|
Psalm
At the first copper in the garden
four walnuts fall on the table with a dry
thud, like wooden music notes. Do mi sol si.
Spider webs stretch their patterns of expectation
in the rhododendrons. So almost. So close.
The way it can still feel like summer in October.
I feel. I feel like. I feel like shimmering,
as long as a hot tin roof in the sun.
So now. So when.
I am already busy remembering, though
it is still so today; so pleasantly so.
Here and there, purple is invented
and vases to put it in.
A branch. Singular. So little. So much.
The way the giant treasures a picture
the size of a stamp, of his giantess.
So big and small is everything.
So everything.
Translated from the Flemish by Stefanie Van de Peer
|
